เรื่องดีๆ ระหว่างพ่อกับลูก

ชายหนุ่มเลิกงานและกลับเข้าบ้านช้า ด้วยความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า และพบว่าลูกชาย วัย 5 ขวบรอคุณพ่ออยู่ที่หน้าประตู ลูก" พ่อครับ พ่อผมมีคำถามถามพ่อข้อนึง " พ่อ" ว่ามาซิลูก อะไรเหรอ? " ลูก" พ่อทำงานได้เงินชั่วโมงละเท่าไรครับ? " พ่อตอบด้วยความโมโห " ไม่ใช่กงการอะไรของลูกนี่ ทำไมถามอย่างนี้ล่ะ?" ลูกพูดร้องขอ " ผมอยากรู้จริงๆโปรดบอกผมเถอะ พ่อทำงานได้เงินชั่วโมงละเท่าไรครับ? " พ่อ " ถ้าจำเป็นจะต้องรู้ล่ะก็ พ่อได้ชั่วโมงละ 20 เหรียญ " ลุก " โอโห....." ลูกอุทาน แล้วคอตก จึงพูดกับพ่ออีกครั้ง "พ่อครับ ผมอยากขอยืมเงิน 10 เหรียญ " พ่อกล่าวด้วยอารมณ์ "นี่เป็นเหตุที่แกถาม เพื่อจะขอเงินแล้วไปซื้อของเล่นโง่ๆ หรืออะไรไม่เข้าท่าหรอกเหรอ รีบขึ้นไปนอนเลยนะแล้วลองคิดดูว่า แกน่ะ เห็นแก่ตัวมาก ฉันทำงานหนักหลายๆ ชั่วโมงทุกวัน และไม่มีเวลาสำหรับเรื่องเด็กๆไร้สาระหรอก " เด็กน้อยเงียบลง เดินไปที่ห้องแล้วปิดประตู ชายหนุ่มนั่งลงและยังโกรธอยู่ กับคำถามของลูกชาย เค้ากล้าที่จะถามคำถามนั้น เพื่อจะขอเงินอย่างไร หลังจากนั้นเกือบชั่วโมงอารมณ์ชายหนุ่มก็เริ่มสงบลง และเริ่มคิดถึงสิ่งที่ทำลงไปกับลูกชายตัวน้อย บางทีเขาอาจจำเป็นต้องใช้เงิน 10 เหรียญนั้นจริงๆ และลูกก็ไม่ได้ขอเงินเขาบ่อยนัก ชายหนุ่มจึงเดินไปบนห้องแล้วเปิดประตู พ่อ " หลับหรือยังลูก? " ลูก " ยังครับ " พ่อ " พ่อมาคิดดู เมื่อกี้พ่ออาจทำรุนแรงกับลูกเกินไป นานแล้วนะที่พ่อไม่ได้คลุกคลีกับลูก เอ้า นี่เงิน 10 เหรียญ ที่ลูกขอ " เด็กน้อยลุกขึ้นนั่ง " ขอบคุณครับพ่อ " ว่าแล้วก็ล้วงลงไปใต้หมอนหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาแล้วนับช้าๆ ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็โกรธขึ้นอีกครั้ง พ่อ " ก็มีเงินแล้วนี่ แล้วมาขออีกทำไม? " ลูก " เพราะผมมีไม่พอครับ แต่ตอนนี้ผมมีครบแล้ว พ่อครับ ตอนนี้ผมมีเงินครบ 20 เหรียญแล้ว ผมขอซื้อเวลาพ่อชั่วโมงนึง.....พรุ่งนี้พ่อกลับบ้านเร็วๆ นะครับ ผมอยากกินข้าวเย็นกับพ่อ" "นะ ครับ พ่อครับ?.....พ่อ............."

เปิดเรียนแล้ว...

วันนี้เปิดเรียนวันแรกก็ได้กลับบ้านเร็ว อาจารย์ที่โรงเรียนมีประชุม วันนี้ได้ทำความสะอาดห้อง แล้วก็ได้เลือกให้เป็นหัวหน้าห้อง(จะรอดมั้ยเนี่ย)

Molière

Jean-Baptiste Poquelin, dit Molière, baptisé le 15 janvier 1622^[1] et mort le 17 février 1673, est un dramaturge et acteur de théâtre français.

Considéré comme le « patron » de la Comédie-Française, il en est toujours l'auteur le plus joué. Impitoyable pour le pédantisme des faux savants, le mensonge des médecins ignorants, la prétention des bourgeois enrichis, Molière aime la jeunesse qu'il veut libérer des contraintes absurdes. Très loin des rigueurs de la dévotion ou de l'ascétisme, son rôle de moraliste s'arrête là où il l'a défini : « Je ne sais s'il n'est pas mieux de travailler à rectifier et à adoucir les passions des hommes que de vouloir les retrancher entièrement »^[2], et son but a d'abord été de « faire rire les honnêtes gens »^[3]. Il fait donc sienne cette devise qui apparaît sur les tréteaux italiens dès les années 1620 en France, au sujet de la comédie : Castigat ridendo mores – En riant, elle châtie les moeurs.

Pris de convulsions au cours de la quatrième représentation du Malade imaginaire, Molière expire quelques heures plus tard d'une congestion pulmonaire, le 17 février 1673, chez lui et non pas en jouant cette pièce — comme le veut la tradition —, sans avoir abjuré la profession de comédien, considérée comme immorale par l’Église.

Dans le registre qu'il tient scrupuleusement, La Grange écrit ce jour :

« Ce mesme jour après la Comédie sur les 10 heures du soir Monsieur de Molière mourust dans sa maison Rue de Richelieu, ayant joué le rosle dudit malade imaginaire fort incommodé d'un rhume de fluction sur la poitrine qui luy causoit une grande toux de sorte que dans les grans efforts qu'il fist pour cracher il se rompit une veyne dans le corps et ne vescut pas demye heure ou trois quarts d'heure depuis ladite veyne rompue. Son corps est enterré à S^t Joseph, ayde de la parroisse S^t Eustache. Il y a une tombe eslevée d'un pied hors de terre ».

Trente-deux ans plus tard, Grimarest, le premier biographe de Molière, détaille les circonstances de sa mort, sans y avoir toutefois assisté (il avait 15 ans lors du décès de Molière) :

« Les Comédiens tinrent les lustres allumez^[5], et la toile levée, précisément à quatre heures. Molière représenta avec beaucoup de difficulté ; et la moitié des spectateurs s'aperçurent qu'en prononçant Juro, dans la cérémonie du Malade Imaginaire, il lui prit une convulsion. Aïant remarqué lui-même que l'on s'en étoit aperçu, il se fit un effort, et cacha par un ris forcé ce qui venoit de lui arriver. Quand la pièce fut finie il prit sa robe de chambre, et fut dans la loge de Baron, et lui demanda ce que l'on disoit de sa pièce. M^r Baron lui répondit que ses ouvrages avoient toujours une heureuse réussite à les examiner de près, et que plus on les représentoit, plus on les goûtoit. “Mais”, ajouta-t-il, “vous me paroissez plus mal que tantôt”. “Cela est vrai”, lui répondit Molière, “j'ai un froid qui me tue”. Baron après lui avoir touché les mains, qu'il trouva glacées, les lui mit dans son manchon, pour les réchauffer ; il envoya chercher ses porteurs pour le porter promptement chez lui ; et il ne quitta point sa chaise, de peur qu'il ne lui arrivât quelque accident du Palais Royal dans la rue de Richelieu, où il logeoit [...]. Un instant après il lui prit une toux extrémement forte, et après avoir craché il demanda de la lumière. Baron aïant vu le sang qu'il venoit de rendre, s'écria avec frayeur. “Ne vous épouvantez point”, lui dit Molière, “vous m'en avez vu rendre bien davantage. Cependant”, ajouta-t-il, “allez dire à ma femme qu'elle monte”. Il resta assisté de deux sœurs religieuses, de celles qui viennent ordinairement à Paris quêter pendant le Carême, et auxquelles il donnoit l'hospitalité. Elles lui donnèrent à ce dernier moment de sa vie tout le secours édifiant que l'on pouvoit attendre de leur charité, et il fit paroître tous les sentimens d'un bon Chrétien, et toute la résignation qu'il devoit à la volonté du Seigneur. Enfin il rendit l'esprit entre les bras de ces deux bonnes sœurs ; le sang qui sortoit par sa bouche en abondance l'étouffa. Ainsi quand sa femme et Baron remontèrent, ils le trouvèrent mort. J'ai cru que je devois entrer dans le détail de la mort de Molière, pour désabuser le public de plusieurs histoires que l'on a faites à cette occasion.

« Aussi-tôt que Molière fut mort, Baron fut à Saint Germain en informer le Roi ; Sa Majesté en fut touchée, et daigna le témoigner [...]. Tout le monde sait les difficultez que l'on eut à faire enterrer Molière, comme un Chrétien Catholique ; et comment on obtint en considération de son mérite et de la droiture de ses sentimens, dont on fit des informations, qu'il fût inhumé à Saint Joseph. Le jour qu'on le porta en terre il s'amassa une foule incroyable de peuple devant sa porte [...]. Le convoi se fit tranquillement à la clarté de près de cent flambeaux, le mardi vingt un de février ».

Vesak

Vesak (Sinhalese: ) is an annual holiday observed by practicing Buddhists. In Indian Mahayana Buddhist traditions, the holiday is known by its Sanskrit equivalent, Baisākh The word Vesak itself is the Sinhalese language word for the Pali variation, "Visakha". Vaishākha is the name of the second month of the lunar Hindu calendar. Vesak is also known as Visakh Bochea in Cambodia,Visakah Puja, Buddha Purnima or Buddha Jayanti in India, Bangladesh and Nepal, Visakha Bucha in Thailand, Phật Đản in Vietnam, Waisak in Indonesia, Vesak (Wesak) in Sri Lanka and Malaysia, 佛誕 (fó dàn) in Chinese-speaking countries, and Saga Dawa in Tibet. The equivalent festival in Laos is called Vixakha Bouxa and in Myanmar is called Ka-sone-la-pyae meaning Fullmoon Day of Kasone which is also the second month of the Myanmar Calendar. Vesak is a public holiday in many Asian countries like Cambodia, Sri Lanka, Malaysia, Myanmar, Thailand, Singapore, Vietnam, and also Indonesia, Hong Kong, and Taiwan.

The exact date of Vesak varies according to the various lunar calendars used in different traditions. In Theravada countries following the Buddhist calendar, it falls on the full moon Uposatha day (typically the 5th or 6th lunar month). In China it is the fourth month in the Chinese lunar calendar, coinciding with the first full moon of that month. The date varies from year to year in the Western Gregorian calendar but falls in April or May.

Sometimes informally called "Buddha's birthday," it actually encompasses the birth, enlightenment Nirvana, and passing (Parinirvana) of Gautama Buddha.

The decision to agree to celebrate Vesak as the Buddha’s birthday was formalized at the first Conference of the World Fellowship of Buddhists held in Sri Lanka in 1950, although festivals at this time in the Buddhist world are a centuries-old tradition. The Resolution that was adopted at the World Conference reads as follows:

That this Conference of the World Fellowship of Buddhists, while recording its appreciation of the gracious act of His Majesty, the Maharaja of Nepal in making the full-moon day of Vesak a Public Holiday in Nepal, earnestly requests the Heads of Governments of all countries in which large or small number of Buddhists are to be found, to take steps to make the full-moon day in the month of May a Public Holiday in honour of the Buddha, who is universally acclaimed as one of the greatest benefactors of Humanity.

On Vesak Day, Buddhists all over the world commemorate events of significance to Buddhists of all traditions: The birth, enlightenment and the passing away of Gautama Buddha. As Buddhism spread from India it was assimilated into many foreign cultures, and consequently Vesak is celebrated in many different ways all over the world.

คำสารภาพ… จากฉัน

รู้มั้ย... ฉันจดจำเธอไม่ได้ ตั้งแต่วันที่เธอเดินจากไปครั้งนั้น
รู้มั้ย... เธอเป็นอะไรที่ฉันอยากสลัดเธอ ออกไปให้พ้นๆ หน้า
รู้มั้ย... ความรักของฉันเป็นดั่งลมที่พัดผ่านไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับมา

รู้มั้ย... เธอไม่เคยมีค่าพอ ที่จะให้ฉันรอคอย
รู้มั้ย... ฉันคิดที่จะเป็นคนเอ่ย คำบอกลา
รู้มั้ย... ฉันอยากมีชีวิตใหม่

รู้มั้ย... เธอเป็นผู้ชายที่ไม่เคยได้ดั่งใจ
รู้มั้ย... ความรักของฉันจงใจปลุกปั้นมา เพื่อให้เธอหลอกใช้ไปวันๆ
รู้มั้ย... ฉันไม่เคยมีความทรงจำที่ดี กับเธอเลยสักครั้ง
รู้มั้ย... เธอน่าสมเพชที่สุด ที่เข้ามาในชีวิตของกันและกัน

ฉันเกลียดเธอ
ฉันเกลียดเธอ
ฉันเกลียดเธอ

…ฉัน…
…ฉัน…
… "ฉันโกหกเธอ" …

10 ผลไม้ไทยที่มีสารต้านมะเร็งสูง

กรมอนามัยวิจัย 10 ผลไม้ไทย มีสารต้านมะเร็งสูง นางนัทยา จงใจเทศ นักวิทยาศาสตร์การแพทย์ กองโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข (สธ.) กล่าวว่า จากการทำวิจัย “องค์ความรู้เรื่องปริมาณสารต้านอนุมูลอิสระในผลไม้เพื่อส่งเสริมสุขภาพ (วิตามินซี วิตามินอี และ เบต้าแคโรทีน) ในผลไม้” ที่ทำการศึกษาในผลไม้ 83 ชนิด พบว่าผลไม้ 10 อันดับแรกที่มีเบต้าแคโรทีนสูงคือ

1. มะม่วงน้ำดอกไม้สุก
2. มะเขือเทศราชินี
3. มะละกอสุก
4. กล้วยไข่
5. มะม่วงยายกล่ำ
6. มะปรางหวาน
7. แคนตาลูปเนื้อเหลือง
8. มะยงชิด
9. มะม่วงเขียวเสวยสุก
10. สับปะรดภูเก็ต
ผลไม้ทั้งหมดนี้มีเนื้อสีเหลืองและสีเหลืองเข้ม

ส่วนผลไม้ที่ไม่มีเบต้าแคโรทีนเลย

1. แก้วมังกร
2. มะขามเทศ
3. มังคุด
4. ลิ้นจี่
5. สาลี่

10 อันดับแรกของผลไม้ที่มีวิตามินซีสูงคือ

1. ฝรั่งกลมสาลี่
2. ฝรั่งไร้เมล็ด
3. มะขามป้อม
4. มะขามเทศ
5. เงาะโรงเรียน
6. ลูกพลับ
7. สตรอเบอร์รี่
8. มะละกอสุก
9. ส้มโอขาว
10. แตงกวา
11. พุทราแอปเปิล

การศึกษานี้พบผลไม้ที่มีวิตามินอีสูง 10 อันดับแรกคือ

1. ขนุนหนัง
2. มะขามเทศ
3. มะม่วงเขียวเสวยดิบ
4. มะเขือเทศราชินี
5. มะม่วงเขียวเสวยสุก
6. มะม่วงน้ำดอกไม้สุก
7. มะม่วงยายกล่ำสุก
8. แก้วมังกรเนื้อสีชมพู
9. สตรอเบอร์รี่
10. กล้วยไข่

ผลไม้ที่มีเบต้าแคโรทีน วิตามินซี และวิตามินอีน้อยทั้ง 3 ตัว คือ สาลี่ องุ่น และแอปเปิลส่วนผลไม้ที่มีสารทั้ง 3 ตัว ค่อนข้างสูงคือ มะเขือเทศราชินี

ทั้งนี้ เบต้าแคโรทีน วิตามินซีและอี เป็นกลุ่มของสารอาหารที่ช่วยกำจัดอนุมูลอิสระที่ก่อให้ร่างกายเกิดการอักเสบ ทำลายเนื้อเยื่อ เกิดต้อกระจกในผู้สูงอายุ โรคมะเร็ง โรคหัวใจและหลอดเลือด สารทั้ง 3 ตัว โดยเฉพาะ เบต้าแคโรทีนจะช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ยับยั้งการก่อกลายพันธุ์ ป้องกันเนื้องอก ลดความเสี่ยงการเป็นต้อกระจก มะเร็งและหัวใจได้ จึงควรรับประทานผลไม้ในปริมาณมากพอสมควรทุกวัน หรืออย่างน้อยวันละ 4 ส่วนของอาหารที่รับประทาน เพื่อสุขภาพที่ดี.

Songkran

En Thaïlande, la fête de Songkran (สงกรานต์) marque le nouvel an bouddhique basé sur le calendier lunaire et fêtée également au Cambodge, au Laos et en Birmanie.

Originellement mobiles, les réjouissances attachées à cette fête sont désormais fixes en Thaïlande afin de faciliter la vie civile et ont lieu tous les ans du 12 au 15 avril, mais suivant les villes, les dates peuvent varier. Cependant, la date exacte du nouvel an est toujours tributaire du cycle lunaire.

Traditionnellement, les gens rentrent dans leur famille et font acte de respect envers leurs aînés en leur versant un peu d'eau parfumée sur les mains. Si cette tradition se perpétue dans les familles, ses manifestations publiques ont énormément évolué et, aujourd'hui, la fête est devenue prétexte à de gigantesques batailles d'eau dans les rues des villes.

A Chiang Mai notamment, ville où cette fête est particulièrement célébrée, des pick-up chargés de bidons d'eau et de jeunes gens défilent dans les rues le long desquelles la foule est massée, « armée » de seaux d'eau. Les deux groupes, motorisés et piétons, s'aspergent mutuellement dans une ambiance bon enfant.

Durant les trois jours que durent les célébrations, il est quasiment impossible de se déplacer dans les rues d'une ville sans se faire asperger copieusement plusieurs fois.

À Pattaya, la présence d'une foule de touristes et l'arrivée d'une multitude d'habitants de Bangkok, fait prendre à la fête un tour délirant et souvent excessif.

Chaque année, la période de Songkran, qui voit le plus grand mouvement de population annuel en Thaïlande, est marquée d'accidents dûs à la conduite en état d'ébriété ou provoqués par des jets d'eau malencontreux qui font perdre aux motocyclistes le contrôle de leur machine.